دانشجو: آقای پورعبداله دیزجی ارشیا استاد راهنما: دکتر غلامحسین توکلی مهرجردی
زمان: ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ ساعت: ۱۰:۰۰
مکان: لینک ورود شرکت کنندگان
چکیده:
تأثیر فعالیت بیولوژیکی خاکها بر عملکرد ژئوگریدهای پلیاتیلن ترفتالات (PET) تا حد زیادی ناشناخته مانده است. این مطالعه، دوام بلندمدت و عملکرد مکانیکی ژئوگریدهای PET مدفون شده به مدت هشت ماه در دو محیط خاکی کاملاً متفاوت شامل یک خاک کمپوست زیستفعال (Bioactive) و یک ماسه ژئوتکنیکی تمیز را مورد بررسی قرار میدهد. نرخ تخریب ژئوگریدها از طریق اندازهگیریهای کاهش جرم، مقاومت کششی، مقاومت بیرونکشش و ظرفیت باربری ارزیابی شد و با مشاهدات ریزساختاری (SEM) مورد تأیید قرار گرفت. علیرغم تفاوت چشمگیر در کاهش جرم (حدود ??? در کمپوست در برابر حدود ?? در ماسه)، افت مقاومت کششی در هر دو محیط در حد متوسط باقی ماند؛ تقریباً ? تا ??? در ماسه و ? تا ?? در کمپوست. با این حال، ژئوگریدهای مدفون در کمپوست، کاهش بسیار شدیدتری در مقاومت بیرونکشش از خود نشان دادند (حدود ?۲% در برابر حدود ۸? در ماسه). در خصوص نسبت ظرفیت باربری (BCR)، نمونههای موجود در ماسه مقدار BCR معادل حدود ۴۲/۱را (از مقدار اولیه۵۷/۱) حفظ کردند، در حالی که این مقدار برای نمونههای کمپوست به ۲۳/۱ کاهش یافت. علاوه بر این، مشاهدات SEM نشان داد که در اثر تخریب بیولوژیکی، سطح اعضای باربرِ ژئوگرید (Ribs) دچار زبری و گسیختگیِ روکش شده است. بهطور کلی، نتایج نشان میدهد که در اثر تخریب بیولوژیکی ژئوگریدها، افت کاراییِ سطح تماس (اندرکنش) میتواند بسیار بحرانیتر از کاهش ظرفیت کششی باشد؛ موضوعی که نیاز به اعمال یک ضریب کاهش ناشی از فرسایش زیستی را در طراحیها برجسته میسازد.
واژگان کلیدی: ژئوسنتتیکها، ژئوگرید PET، تخریب بیولوژیکی (فرسایش زیستی)، آزمایشهای بیرونکشش(Pull-out)، آزمایشهای بارگذاری صفحه(PLT)، آزمایشهای کشش. (UTM)
نشانی مطلب در وبگاه دانشکده فنی و مهندسی: http://khu.ac.ir/find-60.9760.77016.fa.html برگشت به اصل مطلب