دانشجو: آقای محمد مهدی عبدالی استاد راهنما: دکتر علی معصومی
زمان: ۱۵ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ ساعت: ۱۵:۰۰
مکان: لینک ورود شرکت کنندگان
چکیده:
در این پژوهش، یک روش آسیبیابی مبتنی بر تحلیل مودال برای دالهای بتنآرمه توسعه داده شد که بدون نیاز به دادههای سازه سالم، تنها بر اساس پروفایل تغییرمکان مود اول در امتداد یک خط پایش عمل میکند. شاخص تشخیص آسیب بر پایه مشتق دوم شکل مود (انحنای مودال) تعریف شده و عملکرد آن تحت تأثیر سه پارامتر کلیدی شامل شرایط مرزی، موقعیت مکانی آسیب و محل استقرار خط پایش مورد بررسی عددی قرار گرفت. بدین منظور، مدلهای اجزای محدود دال بتنی با ابعاد ۴×۴ متر در شرایط تکیهگاهی مختلف (تکیهگاه گوشهای، دو لبهای و چهار لبهای)، با سناریوهای متنوع آسیب (مرکزی تا نزدیک لبه) و خطوط پایش در فواصل ۰.۵ تا ۰.۷۵L تحلیل شدند.
نتایج نشان داد که تغییرات فرکانس طبیعی مود اول، بهویژه در شرایط مرزی با قیود گسترده (مانند تکیهگاه چهارلبهای)، بسیار محدود بوده و در برخی موارد کمتر از ۰.۱۵% است؛ ازاینرو استفاده از فرکانس بهتنهایی نمیتواند معیار قابل اعتمادی برای شناسایی آسیب باشد. در مقابل، شاخص مبتنی بر انحنای مودال حتی در شرایطی با کاهش فرکانس کمتر از ۰.۵٪ نیز قادر به آشکارسازی آسیب بود. بیشترین دقت شناسایی زمانی حاصل شد که خط پایش در ناحیه با بیشینه گرادیان تغییرمکان مودال، یعنی در بازه ۰.۵L تا ۰.۵۵L دهانه، قرار گرفت؛ بهگونهای که وضوح سیگنال آسیب نسبت به خطوط پایش واقع در ۰.۷۵L دهانه، بهطور متوسط بیش از ۳۰٪ افزایش یافت.
همچنین نتایج نشان داد همراستایی مکانی آسیب و خط پایش نقش تعیینکنندهای در کیفیت سیگنال آسیب دارد؛ آسیبهای نزدیک لبه در نواحی با انحنای کم، سیگنال ضعیفتری تولید میکنند. به طور کلی، روش پیشنهادی به عنوان روشی مرجعگریز، کارآمد و قابل تعمیم برای دالهای بتنآرمه ارزیابی شد، مشروط بر آنکه جانمایی سنسورها بر اساس توزیع مودال سازه و نواحی با حساسیت انحنایی بالا انجام گیرد.
نشانی مطلب در وبگاه دانشکده فنی و مهندسی: http://khu.ac.ir/find-60.9760.77100.fa.html برگشت به اصل مطلب